Nikodemus

De man van de nacht: een gesprek met Nikodemus

Laat in de avond, bovenop een dak van een gebouw in de oude wijk van Jeruzalem, heb ik een afspraak met Nikodemus. De lucht is koel en onder ons klinkt het geroezemoes van de stad. We zitten aan een oude houten eettafel. Nikodemus zit tegenover me. De man die ooit zelf ’s nachts naar Jezus toe ging.

Waarom ging u ’s nachts naar Jezus toe en niet gewoon overdag?

Zoals je weet was ik rechter in het Sanhedrin, het Joodse gerechtshof. Ik was de hele dag omringd door mensen met verwachtingen en posities. ’s Nachts kon ik spreken zonder masker, vrijuit. En ik was eerlijk gezegd bang dat men mij zou zien. Maar mijn verlangen om Jezus te spreken won het van mijn angst.

Wat trok u zo in Hem aan?

Hij sprak alsof Hij de Vader kende, persoonlijk kende. Niet als iemand die een theorie bespreekt, maar als iemand die bij Hem geweest was, die Hem gezien heeft. Ik dacht: daar moet ik meer van weten, dit moet ik onderzoeken. Vandaar dat ik zodra ik de gelegenheid had, Jezus opzocht.

Een van de dingen die Jezus zei tegen u was dat u opnieuw geboren moest worden. Wat dacht u toen?

Hij glimlacht, een beetje schaapachtig. “Eerlijk? Ik dacht eerst aan iets lichamelijks. Het klonk onvoorstelbaar.
Maar Jezus bedoelde: je hebt Gods Geest nodig om echt nieuw te worden, om het koninkrijk van God binnen te gaan en te begrijpen waar het om draait.

Hij vergeleek de Geest vervolgens met de wind: je ziet wat Hij doet, ook al zie je Hem zelf niet, en je kunt Hem niet sturen. Die nacht begreep ik het niet volledig, maar het zette wel van alles in beweging in mij.”

Later verdedigde u Jezus in de Raad. Waarom durfde u dat wel?

Omdat het onrechtvaardig was om Hem te veroordelen zonder Hem te horen. De Wet die wij liefhebben vraagt juist om eerlijkheid. Ik wist dat dit me verdacht zou maken, maar zwijgen voelde verkeerd.

En bij Zijn begrafenis kwam u openlijk naar voren. Wat veranderde er?

Toen Hij stierf, brak er iets in mij. Ik dacht: als ik nu nog zwijg, leef ik tegen mijn eigen hart in. Samen met Jozef bracht ik mirre en aloë. Dat was niet alleen om Hem te eren, het was ook mijn manier om eindelijk te laten zien waar ik stond.

Wat zou u zeggen tegen mensen die twijfelen en niet openlijk voor hun geloof durven uitkomen?

Zoeken mag. Vragen mag. Begin gewoon met eerlijk zijn tegenover God. Hij is niet bang voor jouw twijfels. En als Jezus je raakt, komt er vanzelf een moment waarop je niet meer verborgen wílt blijven.

Wat heeft u het meest veranderd?

Dat Hij mij ontving zoals ik was. Met mijn ongeloof, maar vol vragen. Hij stuurde me niet weg. En juist dat… werd het begin van mijn nieuwe leven.

Dan staat Nikodemus op en kijkt even uit over de stad. De lantaarns beneden flikkeren als kleine vuren, en een zachte avondwind strijkt langs ons heen. “De nacht heeft me ooit naar Hem toegebracht,” zegt hij rustig, “maar het is Zijn licht dat mij heeft laten blijven.”

Hij knikt vriendelijk, alsof hij nog één keer wil benadrukken dat zoeken geen zwakte is, maar het begin van waarheid. Dan trekt hij zijn mantel wat dichter om zich heen en loopt naar de trap die naar beneden leidt. Zijn voetstappen verdwijnen in de smalle binnenplaats onder ons. Het dak wordt stiller. Alleen de wind blijft nog even achter, alsof hij herinnert aan dat gesprek, toen én nu.