Altijd zorgen voor anderen: waar blijf jij zelf?

Je telefoon gaat. Of je even kunt helpen.

Natuurlijk.

Er moet iets geregeld worden. Iemand wil zijn hart luchten. Een ander heeft geld nodig. Je ouders hebben steeds meer zorg nodig. Op je werk rekenen ze op je. Thuis wacht ondertussen alles wat ook nog moet gebeuren.

En die ene persoon? Die belt volgende week waarschijnlijk opnieuw met hetzelfde probleem.

Dus je luistert. Je helpt. Je regelt. Je vangt op. Je houdt de ballen in de lucht. Tot je op een dag merkt hoeveel je eigenlijk aan het dragen bent. Want waar anderen hun zorgen bij jou neerleggen, verdwijnen die zorgen niet altijd wanneer het gesprek voorbij is. Ze gaan mee je hoofd in. Je agenda in. Soms zelfs je portemonnee in. En terwijl jij probeert iedereen overeind te houden, raakt je eigen ’tuintje’ steeds voller.

Misschien ben je er zelfs zo aan gewend geraakt dat je pas merkt hoe zwaar het is wanneer je een keer nee wilt zeggen.

Want dan komt het schuldgevoel.

Kan ik dat wel maken? Diegene heeft me nodig.

En dan wordt het ingewikkeld. We zijn geroepen om naar elkaar om te zien. Om lasten met elkaar te dragen. Om aanwezig te zijn wanneer iemand hulp nodig heeft. Maar betekent dat ook dat jij alles moet opvangen wat een ander bij je neerlegt?

Hoeveel van je tijd, energie en aandacht kun je blijven geven zonder jezelf onderweg kwijt te raken? Wat doe je wanneer iemand steeds hulp vraagt, terwijl er zelf niets verandert? En hoeveel kun je blijven geven voordat zorgen langzaam dragen wordt?